De Baan I

In December 2013 besloot ik de draad weer eens op te pakken. Sinds mijn jeugd ben ik gefascineerd door Nederlands spoorwegmaterieel. Dan stond ik urenlang te kijken naar de 2200’s die rangeerden op het toen nog uitgebreide station van Goes. De treinen die ik vroeger heb verzameld heb ik ooit voor een schijntje verkocht om een platenspeler te kunnen aanschaffen van de opbrengst. Eind jaren negentig kocht ik op een beurs mijn eerste twee “Hondekoppen” terug. Deze stellen waren de enige in schaal HO die als vierbaksstel gemaakt waren van het merk Lima. Niet echt mooi afgewerkte modellen en eigenlijk een schaalmix tussen Mat ’54 en ’64. Nieuw in doos lagen ze jaren in een lade te wachten op hun eerste rit.

Later kreeg ik van een vriend een tweebaks Mat ’54 van Piko en deze was veel gedetailleerder. Het begon weer te kriebelen. Op een avond ontdekte ik dat een andere vriend een heimelijke hobby op zolder had. Een prachtig gebouwd stuk Oostenrijk. We gingen naar de beurs in Utrecht en ik kocht de modellen terug die ik ooit had weggedaan. Een 1200 met een sleep plan E’s en een Mat ’46. Niet de mooist afgewerkte treinen maar juist die analoge Lima’s die roken naar mijn jeugd. Misschien was het wel een bevlieging en dan is ruim 400 euro uitgeven aan een Roco Plan T of ruim 100 euro aan een Roco 2200 zonde van het geld. Gulzig keek ik er naar maar.. no way dat ik een paar ribben zou inleveren. Laat staan door aanschaf van Artitec materieel.

Ik raakte wel meteen geinspireerd om die lege zolder van mij ook maar eens te gaan gebruiken. Ik had ook wel behoefte aan een hobby. Alleen een simpele plaat. Niet te gek. Gewoon om een verzameling materieel af en toe te kunnen laten rijden. Al snel liep het uit de hand…

 

Na het bouwen van de tafel kon ik beginnen aan het sporenplan. Geen software maar gewoon op een velletje papier. Dubbelspoor op de hoofdlijn en dan uiteraard een schaduwstation om wat treinen op te kunnen stellen. Het moest natuurlijk Nederlands worden dus werken met bergen om de boel in te “verstoppen” was geen optie. Een heuvel kon wel. Stukje Limburg dan maar.

 

Onder die heuvel kon ik mooi wat opstelsporen maken en diverse scherpe verbindingsbogen. Er moesten meerdere trajecten mogelijk zijn anders werd het niet meer dan een veredeld ovaaltje op het tapijt. Nadat de eerste sporen gelegd waren was het tijd om een camera op een wagen te zetten.

filmtrein

Dit was het resultaat!

De eerste opzet van de tafel gaf te weinig ruimte voor het station. Er moest op z’n minst een stam van zes plan E rijtuigen langs het perron kunnen staan. Nadat de tafel met een halve meter was verlengd en alle sporen weer waren gelegd, kon er voor het eerst volledig worden gereden.

Alles werkte. Het zag er best leuk uit maar er klopte iets niet…. lees verder